Söz ve Müziği Galip Uçar'a ait olan ve iki versiyon olarak piyasaya sunulacak GUBARÎ adlı pop rock tarz şarkı
22 Mayıs 2026 tarihinde youtube üzerinden ilk versiyon GUBARÎ ve 23 Mayıs 2026 tarihinde GUBARÎ AKLÎ olarak ikinci versiyon halinde yayınlanacaktır.
Versiyon farkları şunlardır:
Orijinal versiyon kadın sesi ve yadıma şeklinde sözü içeren ilk şiir halin bestesidir
AKLÎ versiyonu ise yadıma yerine aklıma olarak okunan güncellenmiş ve erkek sesiyle okunmuş versiyondur
Söz ve müziği GALİP UÇAR'a ait olan AÇMAM KALBİ ARTIK SANA şarkısı 10 Mayıs 2026 tarihinde youtube üzerinden yayınlanmıştır
YÜREĞİNİN EŞLİKÇİSİ
Konunca parmağına
Sırma saçlı, güzel ötüşlü
Altın rengi bir kuş…
Sesini dinle, sırtını okşa
Sar sarmala, gagasından öp
Anlatsın sana sevdayı,
Aşkın büyüsünü;
Yüksek dağları,
Derin gölleri,
Yeşilin en yeşilini,
Sarp kayalıkları,
Yarları, uçurumları,
Memleket memleket geldiği yolları,
Yorgunluğunu ve mucizeleri…
Bakmaya doyama
O gizemli gözlerine;
Altın kanatlarında sakladığı
Mutluluğu sunsun ellerine—
Bırakma…
Kaybetme vakti değil artık şimdi.
Işık saçan güzelliğiyle
Bilinmez diyarların kraliçesi
Şimdi parmağında
GALİP UÇAR. NİSAN 2026
Şiir 30 Nisan 2026 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır
Fotoğrafları hatıraları boşver
Sokakları
Yığın yığın insanları
Tramvay yollarını
Kebapçıdan gelen kokuları
Markette şarap şişelerini çikolataları
Arabalarım trafiğini
Trafik lambalarını
Soda şişelerini ve içindeki limonu
Yokuşları
Kaldırımları
Boş dükkanları
Bunlardan nasıl uzak kalacaksın
Anlatırken hepsi yokluğumda varlığımı
Ellerin ellerime değmediğinden beri
Takmam bana hediye ettiğin o yüzüğü
Seni düşündüğümde bile
Rastgiderdi işlerim
Raylar arasındaki taşlar ki
Veda mektuplarında altı çizilen satırlardır
Daha hiç kimse
Ve hiçbir şey var olmadan önce
Var olmuştu
AŞK
Her şeyin ötesinde
en saf ve en güzel olandı
Öz olmuştu
AŞK
Hiçlikten olmuştu
Sonra gizemli koroların melodileriyle
Işık saçarak geldi
AŞK
Dünya görünmezdi
Şekilsiz biçimsizdi
Tertemizdi verdi ruhunu
AŞK
Denize su
Göğe Bulut
Ateşe yeldi
AŞK
Kalbe mesken
Ruha huzur
İnsana dert oldu
AŞK
hiçten geldi
yayıldı kalplere
yine döndü hiçliğe
AŞK
GALİP UÇAR HAZİRAN 2025
Şiir 23 Ocak 2026 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır
Gözlerinin şefkati
Ah o kahvelerin en güzeli
En lezzetlisi
Gözlerinin o derin sakin bakışı
Her derde deva dokunuşun
O güzel
O en kahverenginin haliyle
Uzak diyarların dağ çiçeklerinin şifası
Ama ah ne yazık bana
Ne yazık
Çok derin yaralarım
Ah ne yazık iyileşmez
İyileşemez yaralarım
Kalbimdeki
Kalbimin en derinindeki
O yaralarım
Ne yazık
Gözlerinin en güzel kahverengisi bile
Deva olamaz kalbimdeki yaraya
Çünkü sen de bilirsin ki
O gözlerinin kahverengisinden oldu
Bu gönül yaram
Gözlerinin güzelliği bilinmez bir ülke
Mutlu huzurlu ve özgürlüğü olan
Uçsuz bucaksız sınırsız
Gökyüzüne eş
Tatmadığım kahve çekirdeklerinin
Albenisiyle insanı aşka çeken
O güzel
O en kahverenginin haliyle
Uzak diyarların dağ çiçeklerinin şifası
Ama ah ne yazık bana
Ne yazık
Çok derin yaralarım
Ah ne yazık iyileşmez
İyileşemez yaralarım
Kalbimdeki
Kalbimin en derinindeki
O yaralarım
Ne yazık
Gözlerinin en güzel kahverengisi bile
Deva olamaz kalbimdeki yaraya
Çünkü sen de bilirsin ki
O gözlerinin kahverengisinden oldu
Bu gönül yaram
GALİP UÇAR 2025 İSTANBUL
GÖZLERİNİN EN GÜZEL KAHVERENGİSİ
Şarkı 2 Nisan 2026 tarihinde yayınlanmıştır
Henüz bozulmuştu Taksim
Parlıyorken iyice Kadıköy
Gözlerini hatırlarım
Aşkın içine daldıran
Soğuk gecelerde
Sarhoş adım sokaklarda
Kol kola yürüyüşleri
Kadıköy geceleri bilir aşkımızı
Sokak lambaları bakardı
Köşe başı öpüşmelerinde
Alev alevdi İstanbul
Daha kirli adımlar girmemişken
Dalgalar vuruyorken Moda'ya
Hissederdim tenini
Sıcak bir şarap gibi
Yaz gecelerinde
Adalar ve yakamoz
Büyülü gülüşlerini
Kadıköy geceleri bilir aşkımızı
Sokak lambaları bakardı
Köşe başı öpüşmelerinde
Alev alevdi İstanbul
GALİP UÇAR OCAK 2026
Şarkı 13 Ocak 2026 tarihinde youtube üzerinden yayınlanmıştır
KADIKÖY GECELERİ BİLİR AŞKIMIZI
Sen ki karanlıktaki en parlak nur denizi
Sabır taşı barajları çatladı
Sensiz İstanbul sokaklarına
Sensizliği yazdım kar kar
Galip Uçar'ın Karadeniz Türküsü esintisiyle ve yerel dil ögelerini kullanarak yazdığı AĞLARUM YANARUM adlı türkü formunda şarkı youtube üzerinde yayında
Saçların da değişti mi sen gibi bilmiyorum
Ki ben
Ay! seni gördüm dün rüyamda
Her zaman buluştuğumuz sokakta.
Gizli gizli bekliyordun,
Sende beni seviyordun
Konuşmaya doymuyordun
Yıllar sonra, yıllar sonra
Gizli gizli bekliyordun
Sende beni seviyordun
Öpmelere doymuyordun
Yıllar sonra yıllar sonra
Ya Sonra?
En kötü ihtimalle
Tutuşuruz biz el ele
Dolaşırız bir sahilde
Yıllar sonra, yıllar sonra
Dolaşırız bir sahilde
Yürürüz mutlu günlere
Ay! şimdi biz seninle,
Çok farklı köşelerde,
Ayrı gayrı hayatlarda,
Bilinmeyen kaderlerde,
Başka başka insanlarda,
Yıllar sonra, yıllar sonra
Yok edilmiş hayallerde
Söylenmemiş şiirlerde
Başka başka hanelerde
Yıllar sonra, yıllar sonra
Ya Sonra?
En kötü ihtimalle
Tutuşuruz biz el ele
Dolaşırız bir sahilde
Yıllar sonra, yıllar sonra
Dolaşırız bir sahilde
Yürürüz mutlu günlere
Şimdi söyle imkansız mı
Yeniden sevmek sevilmek
Buluşup da o sokakta
Yıllar sonra, yıllar sonra
Buluşup da o sokakta
Sonsuza dek sevişmek
GALİP UÇAR. 2017 GÖZTEPE
Şiir 31 Ekim 2025 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır
Güneş ağır ağır ufuktan batarken
Sıcak kumların altında saklı bir sır gibi Adımlarını attın kumsala Girdin yüreğime birden Zaman durdu o an Aşkına düştüğüm zaman Gözlerinle yazdın yüreğime Aşkını aşk aşk diye Yaz aşkı Güneşin batışı gibi güzel Yaz aşkı Hiç bitmesin dilerim o an Yaz aşkı Unutulmaz bir masal gibi Yaz aşkı Ah kalbimde aşk aşk yanar Gülüşünün ışıkları doğarken Gece yıldızlar hep parıldar Bir aşk şarkısı mırıldanır yüreğim İçime gelir bahar Aşkınla dolup taşar hayatım Bir anda her yer mor çiçekler açar Sahilde kumlara yazarım Aşkını aşk aşk diye Yaz aşkı Güneşin batışı gibi güzel Yaz aşkı Hiç bitmesin dilerim o an Yaz aşkı Unutulmaz bir masal gibi Yaz aşkı Ah kalbimde aşk aşk yanar
Ağlama
Acı çekme güzel sevgilim
Seni bırakıp da gitmem gerekti
Ama bil ki
İçim yana yana
Yüreğim ağlaya ağlaya gidiyorum
Sanma ki öyle rahat
Sensiz
Hep acı çekeceğim
Hep ağlayacağım
Hala seni çok seviyorum
Her zaman da çok seveceğim
Her zaman da seni
Tek seni isteyeceğim
Beni bekle diyemem sana
Ama bekle
Bekle beni
Bir gün elbet döneceğim
Çünkü bu kalp senin
Senin kalbin de bende saklı
Söyle kalbin benim mi?
İkimiz
Her yerde her neredeysek
Bir aradayız değil mi?
Beni bekle diyemem sana
Ama bekle
Bekle beni
Bir gün elbet döneceğim
GALİP UÇAR TEMMUZ 2025
Şiir 25 Temmuz 2025 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır
Şarkısı youtube üzerinden yayındadır
Gümüş ayın altında
Gölgeler dans ederken
Gece gizli bir melodiyi
Fısıldayarak söylüyordu
Sokak lambaları titreye titreye yanarak
Dansın ritmine eşlik ediyordu
Karanlıktaki fısıltılar
Şarkı şarkı adını söylüyordu bana
Şarkı şarkı aşkını anlatıyordu
Aşkla söylediğim adınla dans ediyordum sokakta
Pencereler dansın ve müziğin ateşiyle
Gecenin karanlığında tamamen buğulanıyor
Gerçekliğin esnek dikişleri yırtıla yırtıla
Ayan ediyor aşkın dansını gecede
Bu sonsuz yolların bir tanesinde
Hayallerinin hayaletlerine sarılıp dans ediyorum
Karanlıkta kahkahanı duyuyorum
Tatlı ve çılgın bir melodi
Yıldızlar da eşlik ediyor şarkının nakaratına
Bu gece yarısı aşk zincirinde her şey seni haykırıyor fısıltıyla
GALİP UÇAR TEMMUZ 2025
Şiir 16 Temmuz 2025 tarihinde Kibele Kültür Sanat Dergisinde yayınlanmıştır
her şey seni haykırıyor fısıltıyla
Dinlemek için: HER ŞEY SENİ HATIRLATIYOR FISILTIYLA
Denize bıraktım kendimi
Bir
yanı su alan tekne gibi
Üstüm
başım köpük
Dalga
dalga sallanmışım
Yosunlara
saklıdır efkârım
Yarim
Ayvaz
yüreklim
Gelmiş
mi sonbaharı aşkın
Çöller
mi çeker
Kum
fırtınalarının dehşetlerine bizi
Zerreciklerin
tokadıyla yanar yanaklarımız
Susuz
ve kurak çatlak dudaklarımız
Gölgesi
düşmüş bir öğle vaktinin
Gri
kara bulutların ardından
Saat
seslerinden başka ses kalmamış
Sözler
unutulmuş
Kağıtlar
çöplerde saklı
Yahut
yanık
Küle
dönmüş o ilk zamanların lütfu
Uçuşmus
hafif yelle
Savrulmuş
bir yerlere
Yarim
Ayvaz
yüreklim
Bir
otobüsün tekerlekleri gibi
Döne
döne ezmişiz yılları
Ama
en çok da yüreğimizi belki
Kanı
gitmiş
Beyazı
kalmış
Onda
da lastik izleri
Ne
dermanı kalmış titremeye
Ne
damarı yolu
Çökmüş
bir menfezin üstünden geçen
Sanki
paslı kırık bir demiryolu
Kaç
vagonu devirmiş
Kaç
ağıt yakılmış ardından
Kaç
istasyon gelmesini beklerken
Seferlerini
iptal etmiş
Yarim
Ayvaz
yüreklim
Sonbaharıysa
şimdi aşkın
Yapraklar
Takvim
yaprakları gibi söküldüyse
Zaman
misali bir yalan
Olmayansa
An
an dahi değildir artık
Ellerini
uzatan
Üşüten
bir demir cevheri
İçten
içe paslı
Sonbaharıysa
bu aşkın
Geçmiş
günlerin ağıtlarıyla
Yorgun
Yaslı
Su
almak vaktidir
Köpük
köpük
Derinliklerin
lacivertine meraklı
GALİP UÇAR EYLÜL 2024
Şiir 7 Haziran 2025 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır
Malatya’nın dağlarla çevrili, baharda badem ağaçlarının çiçeklendiği küçük bir Alevi köyü olan Karagözler’de hayat yavaştı ama gelenekler ve yaşam çok hızlıydı. Bu köyde her sabah horoz sesleriyle uyanılır, kadınlar tandır başında ekmek pişirir sonradan tarlaya, bahçeye gider, erkekler ise tarlaya gider sonra da ticaret için merkeze inerdi. Ancak bu sıradan hayatın ortasında iki yürek, sıradanlığa sığmayan bir aşkın hikâyesini yazıyordu: Zehra ve Ali Cem.
Zehra, köyün saygı duyulan ailelerinden biri olan Kaya ailesinin yedi çocuğunun en küçük kızıydı. Gözleri dağ çiçekleri kadar parlak, sesi ise rüzgârın yapraklarda bıraktığı titreşim kadar naifti. Onun güzelliği yalnızca dışıyla sınırlı değildi; yüreği, dedesinden öğrendiği deyişlerle, anasından miras kalan sabırla yoğrulmuştu. Kitap okumayı sever, fırsat buldukça köyün dışındaki tepelere çıkar, orada yalnız kalıp hayaller kurardı. En büyük hayali bir gün öğretmen olup başka köylerdeki çocuklara ışık olmaktı. Bu hayalini defterinin ilk sayfasına şöyle yazmıştı: "Bir gün, bir çocuğun gözlerinde umut olacağım. Sonra o ve diğerlerine bildiğim tüm şeyleri öğreteceğim."
Ali Cem ise köyün tarihi cem evinin dedesinin torunuydu. Babası yıllar önce İstanbul’a çalışmaya gitmiş, annesiyle birlikte köyde kalmıştı. Sessiz, derin bakışlı, saz çalan, kelimeleri dikkatle seçen bir gençti. Onun kalbinde aşk, sadece bir duygu değil; bir inanç, bir yol, bir meydandı. Genellikle dağlarda, tepelerde yalnız yürür, doğayı, nehirleri, çağlayanları dinlerdi. Sazını eline aldığında herkes susardı, çünkü onun tellerinden çıkan sesler bir başka diyara götürürdü insanı. Kadim bir müzik çınlardı köyün üzerinde. Kendi iç dünyasında, kelimelerle ve melodilerle kurduğu evrende yaşardı. Elbette köyde bahçede, tarlada da çalışırdı.
Zehra ile Ali Cem’in yolları çocukken cem evinde kesişmişti. Dede Halil’in anlattığı Pir Sultan Abdal hikâyelerini dinler, yaşıtlarıyla semah döner, cem bitiminde avluda toplanan kalabalık içinde sürekli göz göze gelir, gizli gizli gülüşürlerdi.
Zaman geçtikçe bu gülüşler bir başka anlam taşımaya başladı. Onların arasında konuşulmayan ama hissedilen bir bağ vardı. Aşka dair ne varsa, köyün patika yollarında, kurumuş dere yataklarında, gece yıldızların altında paylaşılan sessizliklerde büyüdü. Her karşılaşma bir niyaz gibiydi, her bakış bir yemin gibi.
Ancak her aşk, hele ki böyle bir köyde, sınanırdı. Zehra 18’ine bastığında, köyün zenginlerinden Celal Ağa’nın oğlu İbrahim, onu istemeye geldi. İbrahim büyük şehirlerde okumuş ama köyüne dönmüş, babasının kayısı ve dal bastı bahçeleriyle ilgilenmeye başlamıştı. Parası, karizması ve en önemlisi de Celal Ağa’nın baskısı vardı. Zehra'nın babası İlyas Kaya, bu evliliği köydeki konumlarını güçlendirmek için bir fırsat olarak gördü. Annesi Hatice ise kocasının kararlarını sorgulamaz, geleneklerin yolundan giderdi.
İbrahim kibirliydi. Zehra’ya sadece bir eş değil, bir mal bir mülk gibi bakıyordu. Her görüşmelerinde söz dönüp dolaşıp “Ben sana her şeyi sağlayacağım, başka ne istersin?” cümlesine gelirdi. Oysa Zehra’nın aradığı milyonlarca para, lüks bir konut, binlerce altın değil; ruhunu anlayan, onu ömür boyu sevecek, ona saygı gösterecek, insanlığıyla huzur bulacağı bir yoldaştı. İbrahim'in etrafında olan varlığı ve sürekli söz ettiği varlığı Zehra’yı yoruyor ve her gördüğünde ruhunu boğuyordu. Ali Cem’in ise varlığı, ona bir nefes gibi gerekiyordu.
Zehra, İbrahim’le evlenmemek için itiraz ettiğinde, annesi Hatice ona, "Kızım, biz de bu köyde baş eğdik, sen de eğeceksin," derdi. Ama Zehra'nın kalbi çoktan Ali Cem'e mühürlenmişti. Gün geçtikçe içine kapanıyor, odasında sakladığı defterlerine yazılar yazıyordu. O defterlerden birinde Ali Cem'e yazılmış şu satırlar vardı:
“Ben seni gökyüzüne yazdım, Cem. Rüzgâr esse bile silinmeyecek kadar derine.”
Tek sığınağı, Ali Cem’le haftada bir, iki kez de olsa, köyün dışında, eski değirmenin yakınında buluşabilmekti. Bu buluşmalarda sessizlik konuşurdu, gözler dile gelirdi. Sazın tınısı, kalplerini birbirine yaklaştıran köprüydü.
Bir gece, ay ışığı kayısı bahçelerine düşerken, Zehra ve Ali Cem eski değirmenin orada buluştular. Sazı elinde, gözlerinde sükût olan Ali Cem, sadece şunu dedi:
"Zehra, seni Fırat suyu gibi sevdim. Sessiz, derin ve dönüşsüz. Ama artık bu köy bizi boğuyor."
Zehra gözyaşlarını tutamayarak, "Kaçalım Cem… Başka bir yere gidelim. Ben bu baskılarla yaşayamam," dedi. Elini Ali Cem’in eline koyduğunda, kararlılığı gözlerinden okunuyordu.
O gece, eski değirmenin merdivenlerine oturdular ve kaçış planını yapılmaya başladılar. Ali Cem’in dayısının Elazığ’da merkezdeki bir köyde tanıdığı vardı, onları orada nikâh kıyacak bir belediye görevlisi ile buluşturacaktı. Geceleri gizlice buluşarak her detayı planladılar. Zehra annesinden habersiz çeyizinden birkaç parça aldı, Ali Cem ise dedesinden kalan sazını, birkaç parça kıyafetini ve yadigar kitaplarını koydu valizine. Bir de küçük bir defter: Zehra’nın ona yazdığı şiirlerin olduğu defter.
Kaçış gecesi yaklaştıkça, Zehra’nın kalbi bir yandan umutla çarpıyor, bir yandan vicdanıyla savaşıyordu. İbrahim’in ailesi sürekli gelip gidiyor, istemeye gelmek için nabız yokluyordu. Her geldiğinde babasının artık sabrını yitirdiğini söylüyordu. Böyle günlerin bir akşamında, Zehra’nın annesinin yanına gelen İbrahim’in annesi, Zehra’ya Ali Cem’in adını ağzına aldı ve sertçe konuşmaya başladı:
"Bu oğlanın peşinden gitmeye kalkma sakın, rezil ederim ikinizi de bu köyde. Seni oğlum İbrahim’den başkasına yâr etmeyeceğim"
Zehra hiçbir şey söylemedi. Sadece gözlerini pencereye dikti, yumruğunu sımsıkı yaptı. O gece kesin kararını verdi. Ya özgürlükte sevdiği adamla, mutlu yaşayacaktı, ya sevginin hiçliğinde, kendisini kafasına takmış, varlığıyla övünen bir adamın malı olarak yaşayacaktı.
Kaçış gecesi, köy ahalisi uykudayken Zehra evden çıktı. Çıplak ayakla bahçelerin arasından koştu. Ay ışığında kayısı ağaçlarının dalları sallanıyor, köpeklerin havlamaları rüzgâra karışıyordu. Ali Cem onu köyün çıkışında, çeşmenin önünde bekliyordu.
Göz göze geldiklerinde her şey sustu. At arabasına binip Fırat kıyısına vardıklarında şafak yeni söküyordu. Nehir kıyısında onları bekleyen eski bir kayık vardı. Bir komşu köylü eski okul arkadaşları, Ali Cem’in saz çaldığını duyup, aşkının acısını anlayıp, eskiden beri de birbirlerine yanık olduklarını bildiği için onlara yardım etmeye razı olmuştu.
Ali Cem, Zehra’nın elini tuttu. "Bu nehir bizim özgürlüğümüz. Geriye bakmak yok," dedi. Zehra başını salladı, gözleri doluydu ama bu sefer korkudan değil, kararlılıktandı.
Kayık Fırat’ın serin sularında ağır ağır süzülürken, güneş ufukta belirdi. Nehrin her kıvrımı onlar için yeni bir umuttu. Köyden hayli uzaklaştıktan, Fırat’ın Elazığ kıyılarına varılmaya yakın, Zehra, kayığın ucuna oturup göğe baktı. Ali Cem, sazını çıkarıp çalmaya başladı. İlk kez kendi yazdığı bir deyişle seslendi suya:
"Ey Fırat, bizi taşı sonsuzluğa, Bu sevda yansa da köyde, Bir umut bırak ardımıza."
Gün yükseldikçe, yeni bir hayata yaklaşıyorlardı. Elazığ’a vardıklarında, onları bekleyen adam, sessizce başını salladı. "Hazırsınız," dedi. Önceden, belediyeden ayarladığı yıldırım nikâhı kıyıldı. O an, Zehra’nın içinden büyük bir yük kalktı. Ruhu özgürleşti, huzura erdi. Artık ne babasının, ne köyün, ne de geleneklerin prangaları kalmıştı. Sadece aşk vardı. Sonsuz ve özgür aşk.
Aylar sonra bir haber yayıldı köye. Zehra ve Ali Cem, bir kasabadaki iki küçük okulda öğretmenlik yapmaya başlamıştı. Zehra, çocuklara dikiş, nakış, bez bebek yapımı öğretiyor, Ali Cem ise okuma yazma öğretiyor derslerin bazılarında onlara saz çalıyor, deyişler öğretiyor, onların da hayal kurmasına yardım ediyorlardı. Öğrencilerinden biri, bir gün Zehra’ya şöyle demişti:
"Öğretmenim, siz masallardan geldiniz değil mi?"
Zehra gülümseyerek o güzel, siyah saçlı kız öğrencisine cevap verdi: "Hayır, biz gerçeği masal gibi yaşamayı seçtik."
Ve Fırat, o gün iki aşığın sırrını usulca alıp taşıdı, dağların ötesine. Ama bu kez yalnızca sır değil, yeni ve özgür bir hayatın hikâyesini de götürdü beraberinde. Aşk, bazen bir kayıkla mutluluğunu yaşamaya başlar, bazen de bir defterde yazılan küçük bir şiirle. Ama gerçek aşk, sonunda hep özgürlüğü bulur ve ele ele tutuşturur.
O defterde ise şu iki şiir bulunur:
Gör ki aşk neylemiş bizi,
Yâr ile bir yol düşledi gönül.
Ocaklarda köz, yüreklerde iz,
Bir muratla yandık, serden geçtik.
Nefes oldu adın dudağımda,
Her dem seni andım niyaz gibi.
Köyde kaldı adımız, küskün bakışlarda,
Biz düştük yola, aşkı yol belledik.
Bir el verdik, bir can koyduk ortaya,
Fırat şahittir, gece yoldaşımız.
Zehra’m dediğim, Cem’im dediğin,
Seri aşk olanlar bilir halimizi.
Dönen dönsün biz dönmeyiz bu yoldan,
Pir Sultan misali asılsak da.
Aşk bir meydan, aşk bir cümle sır,
Sırrımız kaldı değirmen taşında.
Saz sustuğunda ben sen oldum,
Sen gözyaşıyla dolu bir temmuz.
Bu sevdada ne bir ev, ne bir çeyiz,
Bir kayık, bir nehir, bir umut.
Ey yâr, aşkın cümlesi bizde yarım kalmaz,
Vurulsa da dağlar, dağlar bizi ayırmaz.
Zalimin sözü sussa da gecede,
Bizim deyişimiz yıldızlara yazılır.
Döndüm döndüm, kendime gelemedim,
Yâr için düştüm de, sıladan geçtim.
Bir söz söylesem dağlar ağlaşır,
Ben aşkı cem eyledim, serden geçtim.
Gönül bir ateş, külü Fırat’ta,
Sırrım nehirde, gülüm rüyada.
Bizim sevdamız nice ocakta,
Yanıp da kül olmadı, gül oldu sonunda.
Bir yanda dede sözü, bir yanda yâr,
Yol ikrardır, aşksa meydan.
Ben Zehra’yı gönlümde darda sakladım,
Ali Cem’i sazla, nefesle andım.
Ne bir düğün isterdik, ne de toy,
Bir kayık yeterdi, iki cana doy.
Ey Hak, nasip eyledin bu vuslatı,
Ay doğdu geceye, yıldızlar şahitti o son koy.
Zulmün köyü ardımızda kaldı,
Her hece bir niyaz, her adım bir duaydı.
Deyiş söylerken aşkı anlatırız,
Yâr için düşülen bu yol Hakk’aydı.
Hikaye 24 Mayıs 2025 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır.
