ACI TATLI ARABESK ŞARKILAR

 Söz ve müziği GALİP UÇAR'a ait olan arabesk tarzda şarkılardan oluşan ACI TATLI ARABESK ŞARKILAR adlı albüm 20 Şubat 2026 tarihinde youtube üzerinden yayınlanmıştır

dinlemek için: ACI TATLI ARABESK ŞARKILAR

SENİ DÜŞÜNDÜĞÜMDE

 Seni düşündüğümde bile

Rastgiderdi işlerim
Bir kuş kafesinden kaçardı
Bir fikrî suçlu cezaevinden çıkardı
Belli bir halk haklarını alıp özgürleşirdi
Köylere elektrik su giderdi
İlkokullar açılırdı hemen kıyılarına
Kar suları eriyip nehirlere karışırdı
Baharı hisseden çiçekler açardı
Meyvelerin müjdelerini verirdi
Seni düşündüğümde
Dünya güzelleşirdi
Bir kedi göbeği yumuşaklığına erişirdi

GALİP UÇAR.      ŞUBAT 2026 SAHRAYICEDİT

Şiir 15 Şubat 2025 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır

SENİ DÜŞÜNDÜĞÜMDE

NEYİNİ HATIRLAYAYIM (ŞİİR - ŞARKI)

 

Mumları söndü artık
Hasretin hüzne döndü
Neyini anlatayım
Mutlu günlerin
Neyini hatırlayayım

Gittin
Anlamsız anlatmaksızın
Gittin
Ardında bir boşluk
Gittin

Dinlemem duymam bil ki
Yorulmuş kalbin gölgesi
Yaşanmışlıklar mı
Onlar da ne
Neyini hatırlayayım

Gittin
Anlamsız anlatmaksızın
Gittin
Ardında bir boşluk
Gittin

GALİP UÇAR.            AĞUSTOS 2025 KADIKÖY

Şiir 10 Şubat 2026 tarihinde Kibele Kültür Sanar dergisinde yayınlanmıştır

NEYİNİ HATIRLAYAYIM

Müzik 10 Subat 2026 tarihinde youtube üzerinde yayınlanmıştır

Neyini Hatırlayayım

RAYLAR ARASINDAKİ TAŞLAR

 Raylar arasındaki taşlar ki

Veda mektuplarında altı çizilen satırlardır
Adım izlerini yok edip
Kaybettirir yönünü
Bilinmez bir istasyona
Belki kar altında
Belki unutulmuş harabe
Deniz kıyısı tenhalığından
Çöl ortası kaosuna uzanan
Sessiz çığlık misali
Bir elektrik maviliğinde
Düşen yıldırım gürültüsünde
Dağlar arasında
Sarmaşıklarla kaplı
Eli kolu bağlı
Seyrüseferi şaşmış
Bankları yıpranmış
Orada bir yerde
İstasyona
Gidişten önceki
Mektupların altı çizili
Veda cümleleridir
Yeryüzüne çakılı
Bir heyelan alıp da
Söküp götürene dek
Ömrü olan

GALİP UÇAR  OCAK 2026 SÖĞÜTLÜÇEŞME

Şiir 6 Şubat 2026 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır

RAYLARIN ARASINDAKİ TAŞLAR

HANGİSİ DURUR

 Turnalar da cümle kuşlar gibi göçüp gider de

İnsanın gidişini bilmem niye yadırgar insan
Vay kurban
Mevsim kıştır
Kar altındadır ya bazı köyler
Yolları kapalı
Kar kaplı
Sobalarım kahverengisi kızıla çalar hani
Ve bazı hasret kalan çiçeklerin dudaklarına
Su değer ama yaprak üşür ya
Hangi kuş mevsim kışken durmuş buralarda
Hangi can yaralıyken kalmış yurdunda

GALİP UÇAR.      OCAK 2026 ALTUNÎZADE

Şiir 31 Ocak 2026 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır

HANGİSİ DURUR

EY AŞK ( AŞK DÖNGÜSÜ)

 Daha hiç kimse

Ve hiçbir şey var olmadan önce

Var olmuştu 

AŞK

Her şeyin ötesinde

en saf ve en güzel olandı

Öz olmuştu 

AŞK

Hiçlikten olmuştu

Sonra gizemli koroların melodileriyle

Işık saçarak geldi 

AŞK

Dünya görünmezdi

Şekilsiz biçimsizdi

Tertemizdi verdi ruhunu

AŞK

Denize su

Göğe Bulut

Ateşe yeldi

AŞK

Kalbe mesken

Ruha huzur

İnsana dert oldu

AŞK

hiçten geldi

yayıldı kalplere

yine döndü hiçliğe

AŞK

GALİP UÇAR                                             HAZİRAN 2025

Şiir 23 Ocak 2026 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır

EY AŞK ( AŞK DÖNGÜSÜ)

OKUMA YAZMA DERSLERİ

 Gençlik Spor Bakanlığı Asım Gültekin Gençlik Merkezinde Halk Eğitim aracılığıyla, Seyit Ömer Mahallesi Muhtarı Buket Kızıltan'ın çabalarıyla açılan, eğitimleri Galip Uçar'ın verdiği Okuma Yazma kursları başlamıştır

GÖZLERİNİN EN GÜZEL KAHVERENGİSİ

 Gözlerinin şefkati

Ah o kahvelerin en güzeli
En lezzetlisi
Gözlerinin o derin sakin bakışı
Her derde deva dokunuşun
O güzel
O en kahverenginin haliyle
Uzak diyarların dağ çiçeklerinin şifası

Ama ah ne yazık bana
Ne yazık
Çok derin yaralarım
Ah ne yazık iyileşmez
İyileşemez yaralarım
Kalbimdeki
Kalbimin en derinindeki
O yaralarım
Ne yazık
Gözlerinin en güzel kahverengisi bile
Deva olamaz kalbimdeki yaraya
Çünkü sen de bilirsin ki
O gözlerinin kahverengisinden oldu
Bu gönül yaram

Gözlerinin güzelliği bilinmez bir ülke
Mutlu huzurlu ve özgürlüğü olan
Uçsuz bucaksız sınırsız
Gökyüzüne eş
Tatmadığım kahve çekirdeklerinin
Albenisiyle insanı aşka çeken
O güzel
O en kahverenginin haliyle
Uzak diyarların dağ çiçeklerinin şifası

Ama ah ne yazık bana
Ne yazık
Çok derin yaralarım
Ah ne yazık iyileşmez
İyileşemez yaralarım
Kalbimdeki
Kalbimin en derinindeki
O yaralarım
Ne yazık
Gözlerinin en güzel kahverengisi bile
Deva olamaz kalbimdeki yaraya
Çünkü sen de bilirsin ki
O gözlerinin kahverengisinden oldu
Bu gönül yaram

GALİP UÇAR                                       2025 İSTANBUL

Şiir 20 Ocak 2026 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır

GÖZLERİNİN EN GÜZEL KAHVERENGİSİ

Gözlerinin en güzel Kahverengisi Müzik

Şarkı 2 Nisan 2026 tarihinde yayınlanmıştır

UÇMAYI CEMAL BİLİR

 Uçağın kanatlarını Cemal bilir 

Bulutların üstündeki renkleri de 

Bulutların şekillerini de 

Uzak diyarları da bilir 

Benim görmediğim 

Otuz senedir 

Beni de iyi bilir Cemal 

Kaptanlığı da 

Pilotluğu da 

Velhasıl 

Cemal diyar diyar uçar 

Demir kanatlarla 

Bense bakarım gökyüzüne 

Belki rastlamıştır bakışlarım 

Bir zaman Kaptana

GALİP UÇAR                           KASIM 2025

ARAYIŞ

     Kaç günlük uykusuzluğundan dolayı göz altı morluklarının üstünden, yeşile yakın ela gözbebekleri ağlamamaya direnen doluluğunun içinden etrafa derin derin bakıyordu. Gayrı ihtiyari sol elini yüzüne koydu. Avuç içi ağzının çoğunu kapatıyordu. Diyecekleri elbette çoktu ama belki de bedeni ağzına avucunu refleks olarak bilinçli göndermiş, söyleme, diyordu.

     Metroda gidenleri uzun uzun, derin sessizliğiyle süzdü. Yanıbaşında bağıra çağıra konuşan iki adamın sözleri flu bir arka fondan ibaretti. İç sesi zaten başka sesleri duymasına izin vermiyor, konuşuyor da konuşuyordu.
     Uzun boylu olmasının avantajı olarak, metronun diğer vagonlarının uzaklarını da oturduğu yerden, yanında oturanların tepeleri üstünden görebiliyordu. Zaten bu hal de uzun boyundan dolayı başına gelmemiş miydi? Şimdi o uzun boy mütemadiyen içini kemiren soruların cevabını arayan, karanlık içinde dikilmiş bir deniz feneri gibi ayrıntı görmeye çalışan gözlerine alan açmaktan başka pek de işine yaramıyordu.
     İleride duran kahverengi pantolonlu, krem gömlekli kumral kadına baktı. Ten renginden çok kıyafetine uyumlu fondotenini fark etse de ayrıntılara takılma zamanı değildi. Sonra sarı bereli, gözlüklü, esmer, kıvırcık saçlı kadına ve ona harıl harıl bir şeyler anlatan şişmanca yanaklı, kalın gözlük çerçeveleri olan, gri şişme montlu kadına. Ağzını büzerek içinden: " Yok olmaz" dedi. Kafasını geriye doğru eğip, cama doğru yasladı. Bunalmıştı. Hafif gerindikten sonra bu defa da diğer tarafa doğru bakındı. Yanındaki adamlar hala konuşuyordu. Kelliklerinin altında karşılıklı sözleriyle bir şeyleri anlatıyor, karşılıklı cevaplıyorlardı. Umurunda bile değildi. Hatta yanındaki tepesi daha az kel adamın anlatırken yerinden kalkıp oturmaları bile normalde sinir olacağı bir hareket olsa da umruna gelmiyordu.
     Aniden metronun kapıları açıldı, bir grup insan istasyonda inerken, bir grup da; belli ki havaalanına gidecekler, ellerinde renk renk bavullarıyla metroya bindiler. Bir de lacivert eteği ve yeleği, içine giydiği beyaz gömleği, abartılı makyajıyla ve bereye benzeyen lacivert şapkasıyla bir hostes de olduğu vagona girdi. Hostesi baştan ayağa süzmesi sonrasında: " Bundan da olmaz. Bu mu? Hah!" diye içinden geçirerek gözlerini diğer vagona doğru dikti. Ağırlıkla erkeklerin oturduğu bir vagondu. Ayaktakilerin de çoğunluğu erkekti. Arada yer verilmesini bekleyen yaşlı kadınlar da vardı. Muhtemeldir ki muhacirlerden biri olan, sahte sarışın, açık tenli, kahverengi güneş gözlüğü camları olan, seksenlerden arta kalmış gibi duran kadına bakınca da: "Yok artık! O kadar da değil" dedi kendine ve gözünü başka yerlere dikti.
Yanındaki adamların gürültüden ibaret gelen konuşmalarının haricinde metroda yapılan anonslar da umuruna gelmediğinden o gürültüye karışıp gidiyordu. Bir ara sol dizinin arkası kaşındı. Gözünü vagondaki insanlardan ayırmadan sol elini uzatıp, hafif yaylanarak kaşımaya başladı.
Tam o an yanında oturan yaşlı kadının elinin önüne doğru uzandığını fark etti. Kafasını ona doğru çevirdi. Kadın telefonundan görüntülü olarak biriyle konuşmaya başlamıştı. Bir de onların yüksek tonlu konuşmaları, yeni gürültü olarak ortama eklenmiş oldu. Telefonun ekranına bakıp kendinin de görünüp görünmediğine baktı, ne olur ne olmaz diye biraz daha sağına doğru kendini çekti.
     Yeni istasyon da gelmişti. Yine inenler ve binenler oldu. Bu sefer gözüne metroya binen, muhtemelen Çinli iki kız takıldı. Normalde minik bilinseler de çok da minik olmayan boylarıyla adım adım ortaya doğru ilerlediler. Simsiyah giyinmişlerdi. Saçlarının üstüne doğru yerleştirdikleri güneş gözlükleri de gözleri gibi çekik bir modeldi. Sonra arkalarında belli belirsiz görünen yeşil türbanlı kadına baktı. Gözlerini çok tutmadan başka yere çevirdi. Bu sefer de parlak kırmızı rujuyla, kahverengi saçları omuzlarına dökülen, beyaz tenli, muhtemelen üniversiteli kızı gördü. Elindeki kot kumaşından çantasını diğer eliyle karıştırıp bir şeyler aranıyordu. Yine içinden: "Toy bu be! Yok bu da ı ı" dedi.
     Nihayet metro Kozyatağı'na vardığında ise koltuğundan kalkıp, ağır adımlarla metrodan indi. Yürüyen merdivenlere yürüdü. Yürüyen merdivenlerden bir basamağa binip, durdu. Hem önündekileri hem de yan taraftaki yürüyen merdivenlerden inen kadınları gözlüyordu. Merdiven turnikeye katına ulaştığında ise yine ağır adımlarla yürüyerek ve açık mavi örgü beresini başına takarak istasyonun çıkışına doğru ilerledi.
İstasyondan onu çıkaracak olan yürüyen merdivenin basamağına bindiğide ise  bir sesle irkilip kendine geldi: " Çi vanu see see...". Ardına dönüp baktığında, metrodaki Çinli kızların olduğunu ve birinin şarkı söylediğini fark etti. Önüne döndübsonra da tepeye doğru baktı. Gökyüzü bulutluydu. İçinden yine konuşmaya başladı: " Hangisiyle aldattı beni? Neyine göre anlayayım ki? Belki de yan yana oturduk. Yok yok bunlardan hiç biri bence olamaz..."

   

GALİP UÇAR.              OCAK 2026

Hikâye 15 Ocak 2026 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınlanmıştır

Şubat 2026 sayısında YENİ YAZAR adlı dergide yayınlanmıştır