HÛLASA

 Hûlasa

Önce kendi kendimi öptüm

Tebrik ettim

Sonra

Oturup izledim

Hiçbir şeyleri olmayanların

Her şeylerini ellerinden aldıklarını

Durdum

Ellerimi sıktım

Tebrik ettim

Yol tükenmişti

Bir banka oturdum

Güneş tepedeydi

Yola koyulduğumdaki kadar

Yakıyordu güneş

Sözlerimin kısaldığı gibi

Yol da kısalmış

Tek hece boyunda da

Bitti

Söz ve sözcük cesetlerim

Muhtemel fosilleşmişti bile

Hatta

Duyanlarda

Salgınlar da başlamış

Belki veba olmuştu

O zamanki bakışlar gibi

İştahlı baygınlıkların

Paylaşım sorunlu parselizasyonlarından

Arta kalmış

Bölüne bölüne

Birleşik hale gelmek durumunda

Debisiz bir deniz kıvamında

İsyan etmektelerdir

Durdum

Gözlerimden öptüm

Kemirgenliklerin

Günahkâr yaralarının

İltahap tutmuş kabuklarını

İrin irin akıtıyorlarken

Ben kıyısına şezlong açıp

Uzanmışlığın en kara haliyle

Yoldaydım

Hûlasa

Yol bitti

Bu bankta

Soyundum derimden

Soymadan her cenah

Dediklerime

Söylediklerime

Anca geliyorlardı

Başında da

Sonunda da

Yüzümde

Sırtımda

Taş ezikleri

Çok şükür

Görmedikleri yeni yolda

Çoktan

Ayakkabımı

Toza bulamıştım

GALİP UÇAR                                      AĞUSTOS 2026    ORMANKÖY

Şiir 18 Ağustos 2026 tarihinde Kibele Kültür Sanat dergisinde yayınmıştır

HÛLASA

 

DÖNÜLMEZ YOLLARDAN ARTA KALAN

 Galip Uçar'ın kaleme aldığı, toplumcu gerçekçi,  DÖNÜLMEZ YOLLARDAN ARTA KALAN şiiri boyalıkalemler adlı sitede 26.06.2026 tarihinde yayınlanmıştır

DÖNÜLMEZ YOLLARDAN ARTA KALAN

NABİZADE NÂZIM'A

 

Nâbizade Nazım’a

• 
  

Aslında senin içinde Hikmet
Hatta sen olmasan belki
Görülmeyecekti halktaki kıyamet
Ağa elinde maraba
Çift sürerken çiftçi diyemeyecekti derdini
Görülmeyecekti alın terleri
Vesile oldum diye içinden geçirsen de
Sen sebebisin bunca isyana
Sen yaktın ateşini kalemin
Sen tuttun ilk meşaleyi
Elbette şehrimin kirlilik nedeni de sensin
Bilmeselerdi uzak taşra diyarlarını
Gitmeselerdi şehirliler
Anlatmasalardı
Üst üste giden olmasaydı
Belki görüp de varamayacaklardı
Şehrin tadına ve göç etmeyeceklerdi
Varoşlarına
Bunca gecekonduya sen neden
Sen yok mu sen
Fabrika da işciyi
Tarlada köylüyü
Bir kalem meşalenle yazıya döktüren
Nazım Hikmet de sen
Yaşar Kemal de
Mahmut Makal da sen
Rıfat Ilgaz da
Hatta sokaklarda özgürlük uğruna
Bildiriler yazıp halkı coşturan
Dergilerde okuyup sokaklara koşan
Duvarlara slogan yazarken
Düşen de sen
Senle başladı köylünün derdi çilesi
Sen yaktın bu ateşi
Sana saygım sonsuz
Bir bilsen nasıl değiştirdin
Toplumculuğunla bu toprakları
Rahat uyu yıldızlar yoldaşın olsun ki
Hep aydınlan her neredeysen
Sen ki İstanbul’un makus kaderinden
Belki manda düzeninden
Halkı kurtaran kalem

Temmuz 2020'de Zamansız Dergi'de yayınlanmıştır

şiir linki

Merak Edenler İçin Not: Nabizade Nâzım, bilindiği üzere ilk köy romanını yazan ve ilk realist romanı yazmayı deneyen kişidir. Ne kadar Tanzimat Devri için Namık Kemal çok önemli görünse de; bu sadece politiktir, benim için gelecek nesillere toplumculuğu, köyü, Anadolu'ya açılmayı, halkçı seslenişi, gerçekçi anlatımı özendirdiği ve yol gösterdiği için, bence Toplumcu Gerçekçiliğin de bu coğrafyadaki temel kişisidir. Nabizade Nâzım bir bakıma toplumsal şiirin de öncüsü olduğundan Nâzım Hikmet'in de, Yaşar Kemal'in de, Orhan Kemal'in de, Köy Enstitülü diğer toplumcu yazarların da serçeşmesidir. O yazmasaydı elbette biri yazacaktı ama sonuçta ilk o Karabibik'i yazdı ve köy romanını ortaya koydu